از قلم افتاده‌ها

سامسونت رمز دار

یادم نمی ره که یک روز با ذوق و شوق هنگامی که کیف سامسونت رمز دار یکی از اقوام قفل شده بود و رمزش رو هم فراموش کرده بود، بادی به غبغب انداختم و گفتم که من بلدم باز کنم. خلاصه عملیات نجات صورت گرفت و در کیف را باز کردم و احساس می کردم که باید مورد تشویق همه قرار بگیرم. یادمه که شب وقتی برگشتیم خونه پدرم گفت باباجان این کار خوبی نبود که کردی. گفتم یعنی نباید در رو باز می کردم. گفت نباید همه کارهایی که بلدی را عنوان کنی، مخصوصا در این زمینه ها. گفت که به این فکر کن که از این به بعد اگر خدایی نکرده در کیفی باز بشه و یا اصلا چیزی از کیف کسی گم بشه و … همه یاد این می افتند که چه کسی بلد بود در کیفها رو باز کنه. و این اصلا خوب نیست. بعضی وقت ها فکر میکنم خیلی چیزها را شاید من در آینه هم نمی بینم. باباجون ارادت.

خدا رحمت کند پدربزرگ خوش ذوق من را. با اینکه سواد کمی داشت، به اندازه من و تمام دوستان و اقوام شعر از بر بود. چند روز پیش در جلسه ای نشسته بودم و طرف روبروی من فردی تازه به دوران رسیده، بدون داشتن ذره ای کمالات، تنها باد به غبغب انداخته و گویی  خدا را بنده نبود. همان روز با فرد دیگری جلسه داشتم بسیار فرهیخته، سالها زحمت کشیده و بی شک استخوان خرد کرده. اما به واسطه گرفتاری مالی که داشت بسیار محزون و آرام. البته بیشتر از تواضع ایشان بود تا از گرفتاری. یاد این شعر افتادم که روزی پدربزرگم برایم خواند. فاتحه ای برایش خواندم و گفت دست مریزاد.

بیداد ز دست فلک شعبده باز               شهزاده به ذلت و گدازاده به ناز

نرگس ز برهنگی سر افکنده به زیر        صد پیرهن از حریر پوشیده پیاز

فراموش نشه که این رباعی از شوقی بهبهانی است.

نرگس ز برهنگی سر افکنده به زیرصد پیرهن از حریر پوشیده پیاز